

Toch besloot ik het zelf te doen in plaats van een vakman in te schakelen. Op momenten wanneer de familie er geen last van had, schilderde ik de benedenverdieping. Dat ging prima: schuren, gronden, en aflakken. Toen kwam de eerste verdieping en moest ik de ladder op…
En daar kwam de uitdaging: hoogtevrees.
Mijn hoogtevrees speelt al jaren een grote rol in mijn leven, tot frustratie van mijn gezin. Ik herinner me nog goed een vakantie naar Zwitserland. We wilden een gletsjer op, en de enige manieren om daar te komen waren een gondel of een trap met maar liefst 800 treden. De gondel? Absoluut geen optie voor mij! Dus besloot ik, sportief als ik ben, de trap te nemen. Jaren later kunnen we nog steeds lachen om de foto’s van mijn vrouw, haar blik op die trap sprak boekdelen.
Ook in Nederland laat mijn hoogtevrees zich zien. De kabelbaan in Valkenburg is me al te veel, en hetzelfde geldt voor de kabelbaan in Saarburg, een plek waar we vaak komen. In plaats van de kabelbaan te nemen, kies ik voor een stevige wandeling door de wijnvelden. En ja, dat leidt soms tot enige frustratie bij mijn gezin.
Mijn hoogtevrees wilde ik graag overwinnen, dus tijdens een NLP-sessie koos ik dit als thema. De oefening was gericht op het veranderen van beelden in mijn hoofd: in plaats van de angst voor de kabelbaan, probeerde ik me het prachtige uitzicht voor te stellen. De oefening ging goed, maar de echte test kwam pas maanden later in Saarburg.

Ik had mijn kinderen beloofd dat ik de kabelbaan zou nemen. Geen weg meer terug! Op de dag zelf voelde ik de zenuwen opkomen, maar ik had één doel voor ogen: de kabelbaan in. Hoewel het de eerste keer ongemakkelijk was en mijn handen pijn deden van het knijpen in de stang, genoot ik uiteindelijk van het adembenemende uitzicht. Trots op mezelf, dacht ik: “Yes, deze angst is overwonnen!”
Terug naar mijn schilderproject en die gevreesde ladder. Hoe heb ik het toch gedaan? Hoe ben ik de ladder opgegaan en heb ik de klus afgemaakt ondanks mijn hoogtevrees? Het antwoord ligt in focus. Ik richtte me volledig op mijn doel: de klus afmaken. Muziek op de achtergrond, meezingen, en werken. Door mijn focus te verleggen naar het werk en de muziek, onderdrukte ik mijn angst. Na een tijdje merkte ik nauwelijks meer dat ik op de ladder stond; alleen het op- en afgaan voelde nog ongemakkelijk.
Naast focus speelde afleiding ook een rol. Door mijn aandacht te richten op het schilderen en de muziek, gaf ik mijn brein iets anders om mee bezig te zijn dan de angst. Dit bepaal je zelf: jij bepaalt waar je aan denkt, niet andersom.
De klus is geklaard en dat geeft een enorm voldaan gevoel. Heb jij dat ook? Zoek je soms afleiding om ergens anders aan te denken? Kun jij je goed focussen en de wereld om je heen vergeten? Of juist niet? Welke stappen onderneem je dan? Laat het me weten!